کودکان احترام مي گذارند اگر...
کودکان ياد مي گيرند به کساني احترام بگذارند که به آنها احترام مي گذارند. افرادي که بيشتر مورد احترام هستند، از ترکيبي منحصر به فرد از دوست داشته شدن و ايجاد محدوديت به طريقي محکم اما مهربانانه استفاده مي کنند. با اينکه کودکان تصور مي کنند هيچ نيازي به پند و اندرز ندارند، اما اگر اين نصيحت ها در قالب يک رابطه محبت آميز و حمايت کننده باشد مي تواند آنها را به داشتن رفتارهاي مناسب و خوب تحريک کند. کودکان به محدوديت نيز احتياج دارند اما اين محدوديت ها هم مي تواند با نرمي، مهرباني و احترام براي آنها گذاشته شود.
روش ياد دادن کودک به احترام گذاشتن
مثلاً اگر کودکي شروع به آزار و اذيت و زدن خواهرش مي کند پدر يا مادر مي تواند به طريق مختلف عکس العمل نشان دهد مي تواند کودک را زده و بگويد: «وحشي چي کار داري مي کني؟» ول کن خواهرت را... مطمئناً اين روش به کودک احترام گذاشتن را ياد نمي دهد. از طرف ديگر پدر يا مادر فهميده مي تواند دست کودک را بگيرد و به او بگويد:«ما هيچ وقت نبايد به کسي صدمه بزنيم و بقيه را آزار بدهيم. مي شه به من بگي چه چيز تو را ناراحت کرده است؟» والدين عاقل و فهميده براي فرزندانشان محدوديت ايجاد مي کنند اما اين کار را بدون کتک زدن و آزار دادن کودک انجام مي .
کودکان چه زماني ياد مي گيرند احترام بگذارند
کودکان زماني ياد مي گيرند به سايرين احترام بگذارند که افرادي که برايشان مهم هستند، الگويي از احترام گذاشتن باشد. اگر کودکان ببينند که ما که نزديک ترين افراد به آنها هستيم، به ديگران و ارزشهايمان احترام مي گذاريم، به نفعشان خواهد بود. ما مي توانيم مدام در مورد چنين الگوهايي با کودکانمان صحبت کنيم و اين نمونه هاي را تحسين کنيم. و برعکس مي توانيم افرادي را که اذيتمان مي کنند يا با ما فرق دارند مردماني از کشورهاي ديگر، با اعتقادات يا باورهايي متفاوت- را پيش آنها نکوهش کنيم. احترام گذاشتن ما به افرادي که با ما فرق دارند خود مي تواند نمونه اي براي الگوپذيري کودکان باشد. اين به آن معنا نيست که با آنچه بقيه مردم انجام مي دهند يا باور دارند هم عقيده ايم. بايد براي آنها دهيم که هر انساني مي تواند باور خاص خود را داشته باشد، و با اينکه کاملاً متضاد باور ماست ما بايد عيوب و اشتباهات خود را به راحتي قبول کنيم. اگر بي دليل کودکمان را تنبيه کرديم، يا اگر کوتاهي در حق او انجام داديم، از او معذرت خواهي کنيم و بخواهيم که ما را ببخشند.
بهترين راه نشان دادن احترام به فرزندتان چيست؟
وقتي مردم بيش از آنچه هستند ادعا مي کنند که خوب هستند، ما اشکالات آنها را بيشتر مي بينيم. وقتي به قصور و اشتباهاتشان اعتراف مي کنند ما بيشتر از آنها چشم پوشي مي کنيم، به وقتي مي دانيم سعي مي کنند بهتر باشند. آيا شما هم کوتاهي و را با کودکانتان در ميان مي گذاريد و از آنها درخواست کمک مي کنيد؟ مثلاً ممکن است بگوييد:«من وقتي خسته ام خيلي زود عصباني مي شوم و سرت داد مي زنم و آنطور که بايد و شايد به تو محبت نمي کنم. اميدوارم تو من را ببخشي و کمي تحملم کني.» گاهي برخي والدين آنقدر فهميده اند که مشکلاتشان را نيز با فرزندشان مطرح مي کنند «من روز بدي را داشتم، کاش کمي مراعاتم کني تا من چيزي نگويم که ناراحت شوي.» اما والدين بايد کودک را از وضعيت سلامتي خود نگران کنند پس بهتر است بعد از آن بگويند:«اگر چند ساعت استراحت کنم حالم خوب مي شود و با هم به کارها مي رسيم.»
منبع: نشريه راه کمال، شماره 38
برچسب: فرزندتان,
نویسنده: کامران شمس